Ο άνθρωπος δεν ερωτεύεται για να ηρεμήσει. Ερωτεύεται για να νιώσει. Κάπου ανάμεσα στην ανάγκη για σύνδεση και στην επιθυμία για ένταση, γεννιέται ένα από τα πιο παράδοξα παιχνίδια της ανθρώπινης φύσης. Ξεκινά πάντα με μια ματιά, μια αίσθηση, μια μικρή σπίθα που μοιάζει ασήμαντη αλλά δεν είναι. Γιατί ο εγκέφαλος την καταγράφει αμέσως: «αυτό έχει σημασία».
Στην αρχή όλα μοιάζουν απλά. Δύο άνθρωποι, λίγη χημεία, λίγη προσμονή. Όμως ο έρωτας δεν μένει ποτέ απλός. Μεγαλώνει, μπλέκεται, αποκτά ένταση. Και μαζί του εμφανίζονται όλα όσα προσπαθούμε να ελέγξουμε αλλά δεν μπορούμε: ζήλια, φόβος, εγωισμός, ανάγκη.
Θέλουμε να ανήκουμε, αλλά ταυτόχρονα θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι. Θέλουμε σταθερότητα, αλλά βαριόμαστε τη ρουτίνα. Θέλουμε κάποιον που να μας θέλει, αλλά πολλές φορές ποθούμε περισσότερο αυτόν που μας κρατά σε απόσταση. Κι εκεί ξεκινά το παιχνίδι. Η επιθυμία δεν γεννιέται στην ασφάλεια. Γεννιέται στο κενό, στην αβεβαιότητα, στο «δεν ξέρω αν με θέλει». Η απόσταση δημιουργεί ένταση. Η ένταση δημιουργεί σκέψη. Και η σκέψη δημιουργεί προσκόλληση.
Ο Sigmund Freud είχε δει στον άνθρωπο μια διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη για ευχαρίστηση και στην ανάγκη για έλεγχο. Στον έρωτα, αυτή η σύγκρουση φαίνεται καθαρά. Θέλουμε να παραδοθούμε, αλλά φοβόμαστε να χαθούμε.
Και έτσι, παίζουμε. Πλησιάζουμε, απομακρυνόμαστε. Δίνουμε, κρατάμε πίσω. Θέλουμε, αλλά όχι πάντα την ίδια στιγμή. Και μέσα σε αυτό το μπρος-πίσω, η επιθυμία δεν σβήνει. Αντίθετα, δυναμώνει. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για απόλυτη ικανοποίηση. Είναι φτιαγμένος για αναζήτηση.
Ο Carl Jung πίστευε ότι ο άνθρωπος έλκεται από ό,τι του λείπει. Από κομμάτια του εαυτού του που δεν έχει αναγνωρίσει. Γι’ αυτό και οι έρωτες δεν είναι ποτέ τυχαίοι. Είναι καθρέφτες. Κάποιοι μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια. Άλλοι μας ξυπνούν ένταση. Κάποιοι μας ηρεμούν. Άλλοι μας διαλύουν. Και παρ’ όλα αυτά, όλοι αφήνουν κάτι πίσω. Γιατί στο τέλος, ο έρωτας δεν είναι μόνο για τον άλλον. Είναι για εμάς. Για το πώς αντιδρούμε όταν μας θέλουν. Για το πώς καταρρέουμε όταν μας αγνοούν. Για το γιατί επιστρέφουμε εκεί που πονέσαμε. Για το γιατί βαριόμαστε αυτό που κάποτε λατρέψαμε.
Δεν είναι πάντα όμορφο. Δεν είναι πάντα δίκαιο. Αλλά είναι αληθινό. Και ίσως αυτή να είναι η πιο ειλικρινής αλήθεια της ανθρώπινης φύσης: Δεν ψάχνουμε τον τέλειο έρωτα. Ψάχνουμε αυτόν που θα μας κάνει να νιώσουμε πιο ζωντανοί.
