Υπάρχουν σχέσεις που τελειώνουν, αλλά δεν τελειώνουν πραγματικά. Άνθρωποι που μας πλήγωσαν, μας απογοήτευσαν, μας έκαναν να αμφισβητήσουμε τον εαυτό μας και παρ’ όλα αυτά, επιστρέφουμε. Όχι επειδή ξεχάσαμε. Αλλά επειδή θυμόμαστε πολύ καλά.
Η ανθρώπινη φύση έχει μια παράξενη σχέση με την οικειότητα. Ό,τι γνωρίζουμε, ακόμη κι αν είναι επώδυνο, μας φαίνεται πιο ασφαλές από το άγνωστο. Ο πόνος που έχουμε ήδη ζήσει είναι προβλέψιμος. Και η προβλεψιμότητα δίνει μια ψευδαίσθηση ελέγχου.
Υπάρχει επίσης και η ελπίδα. Η ιδέα ότι «αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά». Ότι ο άλλος θα αλλάξει ή ότι εμείς θα καταφέρουμε να ζήσουμε την εκδοχή της σχέσης που πάντα θέλαμε. Αυτή η ελπίδα κρατά τον κύκλο ζωντανό. Ο Daniel Kahneman έχει δείξει ότι οι άνθρωποι δεν λειτουργούν πάντα λογικά στις επιλογές τους. Επηρεάζονται από τη μνήμη, το συναίσθημα και την προσδοκία, ακόμη κι αν τα δεδομένα δείχνουν το αντίθετο.
Και υπάρχει και κάτι ακόμα πιο βαθύ. Μερικές φορές, προσπαθούμε να «διορθώσουμε» μια εμπειρία του παρελθόντος μέσα από τον ίδιο άνθρωπο. Να πάρουμε αυτό που δεν πήραμε. Να νιώσουμε αυτό που δεν νιώσαμε. Όμως, συχνά, αυτό που επιστρέφει δεν είναι η αγάπη. Είναι το μοτίβο. Και η ανθρώπινη φύση έχει την τάση να επαναλαμβάνει ό,τι δεν έχει καταφέρει ακόμη να κατανοήσει.
