Υπάρχουν άνθρωποι που τους ζήσαμε για λίγο και τους θυμόμαστε για χρόνια. Δεν ήταν σχέσεις, δεν ήταν ίσως ούτε έρωτες. Ήταν βλέμματα, υπονοούμενα, μερικά μηνύματα, μια ένταση που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο στη μνήμη από άλλους με τους οποίους μοιραστήκαμε ολόκληρα χρόνια.
Η ανθρώπινη φύση έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στο «σχεδόν». Γιατί το «σχεδόν» δεν τελειώνει ποτέ πραγματικά. Δεν προλαβαίνει να φθαρεί από τη συνήθεια, να πληγωθεί από την καθημερινότητα ή να συγκρουστεί με την πραγματικότητα. Μένει για πάντα στη μορφή της φαντασίας. Και η φαντασία είναι πάντα πιο γενναιόδωρη από τη ζωή.
Ο Jacques Lacan πίστευε ότι ο άνθρωπος δεν επιθυμεί τόσο αυτό που έχει, όσο αυτό που του λείπει. Το ανεκπλήρωτο παραμένει ζωντανό γιατί δεν χρειάστηκε ποτέ να αντιμετωπίσει τη φθορά. Δεν γνώρισε βαρετές μέρες, σιωπές, συνήθειες. Έμεινε αιώνια στην πιο όμορφη εκδοχή του.
Γι' αυτό και μερικές φορές δεν μας λείπει ο άνθρωπος. Μας λείπει αυτό που φανταστήκαμε ότι θα μπορούσε να γίνει. Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο πολύ η μνήμη διορθώνει την πραγματικότητα. Σβήνει τις αμφιβολίες, μεγαλώνει την ένταση και αφήνει μόνο την αίσθηση ότι «αν είχε γίνει, ίσως να ήταν διαφορετικά».
Και έτσι, κάποιοι άνθρωποι δεν γίνονται ποτέ παρελθόν. Γιατί στην πραγματικότητα δεν έγιναν ποτέ παρόν.
