Το φλερτ δεν είναι πάντα πράξη. Είναι συχνά στάση, βλέμμα, μικρή μετατόπιση προσοχής. Κάτι που μοιάζει αθώο αλλά ενεργοποιεί βαθιά ένστικτα. Γιατί στον πυρήνα του, το φλερτ είναι επιβεβαίωση ότι ακόμα μπορούμε να προκαλέσουμε επιθυμία έξω από τη «ασφαλή» μας σχέση ή ταυτότητα.
Η ανθρώπινη φύση δεν σταματά να αντιδρά στην εξωτερική επιβεβαίωση. Ακόμα κι όταν κάποιος είναι δεσμευμένος, ένα βλέμμα που τον θέλει τον επανατοποθετεί ψυχολογικά. Του θυμίζει μια εκδοχή του εαυτού του που δεν ανήκει αποκλειστικά σε κανέναν.
Ο Michel Foucault θα έλεγε ότι η επιθυμία δεν είναι ποτέ απομονωμένη από τις σχέσεις δύναμης. Το ποιος κοιτά ποιον, ποιος ανταποκρίνεται, ποιος αποσύρεται, όλα είναι μικρές κινήσεις ελέγχου και επιρροής.
Το φλερτ λειτουργεί σαν μικρή ρωγμή στην κανονικότητα. Δεν χρειάζεται να οδηγήσει κάπου για να έχει δύναμη. Αρκεί η αίσθηση ότι «θα μπορούσε». Και αυτό το «θα μπορούσε» είναι συχνά πιο διεγερτικό από το ίδιο το αποτέλεσμα.
Ο Helen Fisher έχει δείξει ότι ο ρομαντικός πόθος ενεργοποιείται έντονα από την καινοτομία και την αβεβαιότητα. Το φλερτ προσφέρει και τα δύο: νέα ερεθίσματα, χωρίς δέσμευση, χωρίς σταθερότητα.
Και εκεί βρίσκεται η λεπτή γραμμή. Γιατί πολλές φορές δεν είναι η πράξη που μετράει, αλλά η μετατόπιση μέσα μας. Για μια στιγμή, ο άνθρωπος δεν είναι μόνο «κάποιος που ανήκει». Είναι και κάποιος που ακόμα μπορεί να διεκδικηθεί.
Και αυτή η αίσθηση, όσο μικρή κι αν είναι, αρκεί για να ξυπνήσει όλη την ανθρώπινη φύση.
