Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν φύγει χρόνια από τη ζωή μας και όμως, ένα κομμάτι μας εξακολουθεί να αναρωτιέται τι θα γινόταν αν στέλναμε ένα τελευταίο μήνυμα. Όχι απαραίτητα για να επιστρέψουν. Αλλά για να κλείσει ο κύκλος. Για να ειπωθούν όσα έμειναν στη σιωπή.
Η ανθρώπινη φύση δυσκολεύεται να αποδεχτεί το ανολοκλήρωτο. Όταν μια σχέση τελειώνει χωρίς εξηγήσεις ή χωρίς αποχαιρετισμό, ο εγκέφαλος συνεχίζει να αναζητά ένα τέλος που δεν ήρθε ποτέ. Γι' αυτό και πολλές ιστορίες μένουν ζωντανές όχι επειδή ήταν μεγάλες, αλλά επειδή έμειναν μισές.
Ο Bluma Zeigarnik παρατήρησε ότι οι άνθρωποι θυμούνται πιο έντονα τις ανολοκλήρωτες υποθέσεις από εκείνες που ολοκληρώθηκαν. Το φαινόμενο αυτό, γνωστό ως «φαινόμενο Zeigarnik», βοηθά να εξηγηθεί γιατί μια σχέση χωρίς πραγματικό τέλος μπορεί να μας απασχολεί για πολύ καιρό.
Έτσι γεννιέται η ανάγκη για το «τελευταίο μήνυμα». Όχι γιατί πιστεύουμε πάντα ότι θα αλλάξει κάτι, αλλά γιατί ελπίζουμε ότι θα ηρεμήσει το μυαλό μας. Ότι θα βάλει μια τελεία εκεί όπου μέχρι σήμερα υπάρχει μόνο αποσιωπητικά.
Κι όμως, πολλές φορές το πραγματικό τέλος δεν έρχεται από μια απάντηση. Έρχεται τη στιγμή που σταματάμε να περιμένουμε μία.
