Ο άνθρωπος δεν αρκείται πάντα στην αγάπη. Υπάρχουν στιγμές που θέλει κάτι ακόμα πιο συγκεκριμένο: τον θαυμασμό. Να νιώθει ότι κάποιος τον κοιτάζει με θαυμασμό, ότι εκτιμά όσα είναι, όσα κάνει, όσα εκπέμπει. Δεν πρόκειται μόνο για ματαιοδοξία. Πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να αισθανόμαστε ότι έχουμε ξεχωριστή θέση στα μάτια κάποιου.
Στις ερωτικές σχέσεις, ο θαυμασμός λειτουργεί σαν οξυγόνο. Όταν δύο άνθρωποι σταματήσουν να βλέπουν ο ένας τον άλλον με ενδιαφέρον και περιέργεια, η σχέση αρχίζει να γίνεται προβλέψιμη. Δεν χάνεται απαραίτητα η αγάπη, αλλά συχνά χάνεται η αίσθηση ότι εξακολουθείς να εμπνέεις τον άλλον.
Ο Abraham Maslow συμπεριέλαβε την εκτίμηση και την αναγνώριση στις βασικές ανθρώπινες ψυχολογικές ανάγκες. Ο άνθρωπος χρειάζεται να αισθάνεται ότι οι ικανότητες, η προσωπικότητα και η παρουσία του έχουν αξία για τους άλλους.
Γι' αυτό και ένα ειλικρινές κομπλιμέντο από τον σωστό άνθρωπο μπορεί να μείνει στη μνήμη για χρόνια. Δεν αλλάζει μόνο τη διάθεση. Αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας. Για λίγες στιγμές νιώθουμε πιο όμορφοι, πιο δυνατοί, πιο σημαντικοί.
Ίσως τελικά η πιο βαθιά μορφή έρωτα να μην είναι μόνο να αγαπάς κάποιον. Είναι να συνεχίζεις να τον θαυμάζεις, ακόμη κι όταν τον γνωρίζεις τόσο καλά ώστε να έχεις δει και τις αδυναμίες του. Γιατί τότε ο θαυμασμός δεν βασίζεται στην εικόνα. Βασίζεται στην ουσία.
