Υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα που ο άνθρωπος μιλάει περισσότερο απ’ όσο σκέφτεται και άλλες που σκέφτεται περισσότερο απ’ όσο μιλάει. Το παράδοξο είναι ότι οι δεύτερες δεν συμβαίνουν συνήθως μέσα στην ημέρα, αλλά όταν όλα έχουν σταματήσει. Τη νύχτα. Εκεί όπου ο εξωτερικός θόρυβος μειώνεται και αρχίζει να ακούγεται καθαρά αυτό που έμεινε πίσω: όσα δεν ειπώθηκαν, όσα δεν ολοκληρώθηκαν, όσα απλώς αναβλήθηκαν χωρίς ποτέ να εξηγηθούν πραγματικά.
Η σιωπή της νύχτας δεν είναι ουδέτερη κατάσταση. Είναι ενεργή παρουσία. Λειτουργεί σαν αποτύπωμα της ημέρας, σαν ένα είδος ανεπίσημης καταγραφής όλων όσων πέρασαν και δεν επεξεργάστηκαν πλήρως. Οι περισσότερες ανθρώπινες σχέσεις, αποφάσεις και στιγμές αφήνουν τέτοια υπολείμματα. Μικρές εκκρεμότητες συναισθημάτων, λέξεις που κόπηκαν στη μέση, απαντήσεις που δεν δόθηκαν ποτέ. Όλα αυτά δεν εξαφανίζονται, απλώς μεταφέρονται σε έναν διαφορετικό χρόνο, όταν δεν υπάρχει πια διάσπαση προσοχής.
Αυτός είναι και ο λόγος που η νύχτα συχνά βιώνεται διαφορετικά από τον καθένα. Για κάποιους είναι χρόνος ηρεμίας, για άλλους χρόνος έντασης. Δεν αλλάζει η νύχτα. Αλλάζει το τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του όταν σταματάει ο ρυθμός της ημέρας. Όταν δεν υπάρχει πια δραστηριότητα, ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με την ίδια του την εσωτερική αφήγηση, χωρίς φίλτρα και χωρίς παρεμβολές.
