Υπάρχει μια ήσυχη στιγμή μέσα στη νύχτα που συνειδητοποιείς ότι για χρόνια ζητούσες άδεια. Όχι φανερά. Υποσυνείδητα. Άδεια να μιλήσεις, να φύγεις, να αλλάξεις, να μην αντέχεις άλλο.
🌌 Δεν στο ζήτησε κανείς ξεκάθαρα. Το έμαθες μόνος σου. Από βλέμματα, από σιωπές, από αποδοκιμασίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Έμαθες να μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωράει.
💭 Και τότε, ένα βράδυ, κουράζεσαι. Όχι δραματικά. Ήσυχα. Σταματάς να εξηγείς γιατί άλλαξες. Σταματάς να δικαιολογείς τα όριά σου. Σταματάς να απολογείσαι που δεν είσαι πια διαθέσιμος για όλους.
🕯️ Εκείνη τη στιγμή δεν γίνεσαι σκληρός. Γίνεσαι ειλικρινής. Καταλαβαίνεις ότι η αποδοχή που αξίζει δεν χρειάζεται διαπραγμάτευση. Και ότι όποιος σε θέλει μόνο όταν υποχωρείς, δεν σε θέλει πραγματικά.
Η νύχτα δεν σε αλλάζει. Σε επιστρέφει.
