Η σιωπή στον έρωτα δεν είναι ουδέτερη. Δεν είναι απλώς απουσία απάντησης. Είναι ενεργό γεγονός. Όταν περιμένεις ένα μήνυμα που δεν έρχεται, ο εγκέφαλος δεν ηρεμεί· δουλεύει πιο έντονα. Ξαναδιαβάζει παλιές συνομιλίες, ψάχνει νοήματα σε λέξεις που πριν αγνοούσε, χτίζει σενάρια που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Η ανθρώπινη φύση δεν αντέχει εύκολα την αβεβαιότητα. Και η ερωτική σιωπή είναι καθαρή αβεβαιότητα. Δεν ξέρεις αν τελείωσε, αν συνεχίζεται, αν απλώς καθυστερεί. Αυτό το «ενδιάμεσο» είναι που δημιουργεί εξάρτηση. Όχι η παρουσία του άλλου, αλλά η πιθανότητα της παρουσίας του.
Ο Sigmund Freud θα το έβλεπε σαν επιστροφή της επιθυμίας μέσα από έλλειψη. Ό,τι δεν ικανοποιείται άμεσα, δεν εξαφανίζεται· μετατρέπεται σε ένταση. Και η ένταση γίνεται σκέψη, εμμονή, ανάγκη για απάντηση.
Στην πραγματικότητα, πολλές φορές δεν θέλουμε το ίδιο το μήνυμα. Θέλουμε την ανακούφιση που θα φέρει. Θέλουμε να κλείσει το κενό. Γιατί το κενό στον έρωτα δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Είναι φορτισμένο με όλα όσα φοβόμαστε να παραδεχτούμε.
Και όσο περισσότερο καθυστερεί η απάντηση, τόσο πιο πολύ μεγαλώνει η θέση του άλλου μέσα μας. Όχι επειδή κάνει κάτι, αλλά επειδή δεν κάνει τίποτα.
