Ο άνθρωπος δεν επιθυμεί απλώς. Ποθεί. Και συχνά όχι αυτό που μπορεί να αποκτήσει, αλλά αυτό που του ξεφεύγει. Αυτή η τάση δεν είναι σύγχρονη. Είναι βαθιά ριζωμένη στη βιολογία και την ψυχολογία μας. Το απρόσιτο ενεργοποιεί φαντασία, ένταση, προσδοκία. Δημιουργεί μια επιθυμία που δεν αφορά μόνο το αντικείμενο, αλλά και την εικόνα που φτιάχνουμε γι’ αυτό.
Στις σχέσεις, αυτό μεταφράζεται σε έρωτες που γεννιούνται από απόσταση, αβεβαιότητα ή απαγόρευση. Όχι επειδή είναι υγιές, αλλά επειδή είναι ανθρώπινο. Ίσως τελικά δεν ποθούμε τους άλλους. Ποθούμε την εκδοχή του εαυτού μας που ξυπνά όταν τους επιθυμούμε.
