Υπάρχει ένας μύθος που λέει ότι όταν αγαπάς πραγματικά, δεν αμφιβάλλεις ποτέ. Η ανθρώπινη φύση όμως λέει το αντίθετο. Οι αμφιβολίες δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι δεν υπάρχει αγάπη. Σημαίνουν ότι υπάρχει ευθύνη, φόβος και επίγνωση πως κάθε μεγάλη επιλογή αφήνει πίσω της άλλες πιθανές ζωές.
Ακόμα και μέσα στις πιο ευτυχισμένες σχέσεις, ο άνθρωπος μπορεί να αναρωτηθεί αν πήρε τη σωστή απόφαση. Όχι επειδή θέλει να φύγει, αλλά επειδή έτσι λειτουργεί ο εγκέφαλος. Συγκρίνει, αξιολογεί, φαντάζεται διαφορετικά σενάρια. Είναι ένας μηχανισμός που κάποτε βοήθησε το είδος μας να παίρνει καλύτερες αποφάσεις.
Ο Daniel Kahneman έδειξε ότι ο άνθρωπος δεν σταματά ποτέ να συγκρίνει τις επιλογές του με εναλλακτικές που ίσως δεν θα ζήσει ποτέ. Αυτή η νοητική διαδικασία είναι φυσιολογική και δεν σημαίνει απαραίτητα δυσαρέσκεια.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν οι φανταστικές επιλογές μοιάζουν πάντα καλύτερες από την πραγματική ζωή. Γιατί η πραγματικότητα έχει δυσκολίες, συμβιβασμούς και καθημερινότητα. Η φαντασία όμως έχει μόνο υποσχέσεις.
Οι ώριμοι έρωτες δεν είναι εκείνοι στους οποίους δεν εμφανίζονται ποτέ δεύτερες σκέψεις. Είναι εκείνοι στους οποίους οι δύο άνθρωποι επιλέγουν ο ένας τον άλλον ξανά και ξανά, ακόμη κι όταν γνωρίζουν ότι η τελειότητα δεν υπάρχει.
Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στον πόθο και την αγάπη. Ο πόθος ψάχνει διαρκώς το καλύτερο. Η αγάπη αποφασίζει ότι αυτό που έχει μπροστά της αξίζει να το φροντίσει, ακόμη και όταν δεν είναι τέλειο.
