Από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας, η επιβίωση δεν ήταν ατομική υπόθεση. Οι πρώτες ανθρώπινες κοινότητες βασίστηκαν στη συνεργασία, στην αλληλοπροστασία και στη συλλογική προσπάθεια. Η αποδοχή από την ομάδα δεν εξασφάλιζε μόνο κοινωνικές σχέσεις, αλλά και πρόσβαση σε τροφή, προστασία και ασφάλεια. Παρότι οι κοινωνίες έχουν αλλάξει ριζικά, η ανάγκη του ανθρώπου να αισθάνεται ότι ανήκει παραμένει βαθιά ριζωμένη.
Η σύγχρονη ζωή προσφέρει περισσότερες δυνατότητες επικοινωνίας από ποτέ. Παράλληλα όμως, αρκετοί άνθρωποι δηλώνουν ότι αισθάνονται περισσότερο μόνοι σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες. Το φαινόμενο αυτό έχει απασχολήσει έντονα την επιστημονική κοινότητα, καθώς η μοναξιά δεν σχετίζεται αποκλειστικά με τον αριθμό των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω μας, αλλά κυρίως με την ποιότητα των κοινωνικών δεσμών.
Η ανθρώπινη φύση αναζητά την αποδοχή, όχι μόνο για συναισθηματικούς λόγους αλλά και ως στοιχείο προσωπικής ταυτότητας. Οι οικογένειες, οι παρέες, οι επαγγελματικές ομάδες ή ακόμη και οι κοινότητες με κοινά ενδιαφέροντα λειτουργούν ως σημεία αναφοράς που βοηθούν τον άνθρωπο να ορίσει ποιος είναι και ποια θέση κατέχει μέσα στο κοινωνικό σύνολο.
Τα τελευταία χρόνια, αρκετές έρευνες έχουν συνδέσει τη χρόνια κοινωνική απομόνωση με αυξημένα επίπεδα άγχους, στρες και μειωμένη ψυχική ευεξία. Η κοινωνική επαφή δεν αποτελεί πολυτέλεια ούτε απλή μορφή ψυχαγωγίας. Αποτελεί βασική ανθρώπινη ανάγκη, συγκρίσιμη σε σημασία με άλλες θεμελιώδεις ανάγκες της καθημερινότητας.
Παράλληλα, η ανάγκη για αποδοχή μπορεί να οδηγήσει και σε υπερβολικές προσαρμογές. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι αλλάζουν συμπεριφορές, απόψεις ή ακόμη και προσωπικές επιλογές προκειμένου να μη βρεθούν εκτός μιας ομάδας. Η ισορροπία ανάμεσα στην κοινωνική ένταξη και στη διατήρηση της προσωπικής ταυτότητας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Η ιστορία δείχνει ότι οι μεγαλύτερες κοινωνίες δημιουργήθηκαν επειδή οι άνθρωποι έμαθαν να συνεργάζονται. Και παρά τις τεχνολογικές εξελίξεις και τις αλλαγές στον τρόπο ζωής, η βαθιά ανάγκη να αισθανόμαστε ότι ανήκουμε κάπου εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης.
