Τη νύχτα εμφανίζονται εκείνες οι φράσεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Όχι επειδή δεν υπήρξε ευκαιρία, αλλά επειδή φοβηθήκαμε το βάρος τους. Δεν είπαμε «μου λείπεις». Δεν είπαμε «φοβάμαι». Δεν είπαμε «δεν είμαι τόσο δυνατός όσο νομίζεις». Κι όμως, αυτές οι λέξεις ζουν μέσα μας, ζητώντας χώρο.
Η σιωπή δεν είναι πάντα αδιαφορία. Συχνά είναι προστασία. Προστατεύουμε τον εαυτό μας, αλλά και τους άλλους, από αλήθειες που ίσως δεν αντέχονται εύκολα. Κάποιες νύχτες καταλαβαίνουμε ότι η πιο δύσκολη εξομολόγηση δεν είναι προς τους άλλους. Είναι προς τον ίδιο μας τον εαυτό.
