Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάνονται με έναν αποχαιρετισμό. Χάνονται σιγά σιγά. Στις συνήθειες που αλλάζουν, στις λέξεις που δεν λέγονται πια, στις σιωπές που μεγαλώνουν.
🛏️ Τη νύχτα, αυτοί οι άνθρωποι επιστρέφουν. Όχι με μορφή ανάμνησης, αλλά σαν αίσθηση. Κάτι που δεν πονάει έντονα, αλλά βαραίνει.
🌌 Δεν είναι πάντα λύπη. Είναι περισσότερο η συνειδητοποίηση ότι κάποτε ήσασταν αλλιώς. Ότι κάτι υπήρξε και δεν υπάρχει πια, χωρίς να έχει καταστραφεί.
✨ Ίσως η ωριμότητα να μην είναι να ξεχνάς, αλλά να μαθαίνεις να συνυπάρχεις με όσα δεν ολοκληρώθηκαν.
