Υπάρχουν βράδια που η σκέψη δεν πηγαίνει στο αύριο ούτε στο χθες. Πηγαίνει σε εμάς.
Χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, αρχίζουμε να συγκρίνουμε τον σημερινό μας εαυτό με εκείνον που ήμασταν πριν από λίγα χρόνια.
«Θα αναγνώριζε ο παλιός μου εαυτός τον σημερινό;»
Είναι μια ερώτηση που δύσκολα κάνουμε μέσα στη μέρα. Δεν υπάρχει χρόνος. Το βράδυ όμως βρίσκει τη θέση της.
Θυμόμαστε πράγματα που κάποτε μας ενθουσίαζαν και σήμερα μας αφήνουν αδιάφορους. Συνήθειες που χάθηκαν χωρίς να το καταλάβουμε. Ανθρώπους που κάποτε ήταν καθημερινότητα και σήμερα είναι απλώς ένα όνομα στις επαφές του κινητού.
Δεν αλλάζουμε ξαφνικά. Αλλάζουμε λίγο λίγο, τόσο αργά που πολλές φορές δεν το αντιλαμβανόμαστε. Μέχρι να έρθει ένα ήσυχο βράδυ και να μας το δείξει.
Τότε συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι μόνο οι άλλοι που μεγάλωσαν. Μεγαλώσαμε κι εμείς. Αποκτήσαμε άλλες προτεραιότητες, άλλες αντοχές, άλλες ανάγκες. Κάποια όνειρα έγιναν πραγματικότητα, άλλα έμειναν στη διαδρομή και μερικά αντικαταστάθηκαν από καινούργια χωρίς καν να το προσέξουμε.
Η νύχτα έχει έναν παράξενο τρόπο να μας δείχνει την απόσταση που έχουμε διανύσει. Όχι μέσα από ημερομηνίες, αλλά μέσα από τον άνθρωπο που έχουμε γίνει.
