Υπάρχουν βράδια που η σκέψη πηγαίνει πολύ πιο μακριά από την επόμενη μέρα. Για λίγα λεπτά αναρωτιόμαστε κάτι που δύσκολα λέμε δυνατά.
Τι θα θυμούνται οι άνθρωποι από εμένα;
Όχι τι αυτοκίνητο οδηγήσαμε. Όχι τι δουλειά κάναμε. Αλλά τι αφήσαμε πίσω μας.
Θα θυμούνται το χιούμορ μας; Την καλοσύνη μας; Τις συμβουλές μας; Τον τρόπο που τους κάναμε να νιώθουν όταν ήταν δίπλα μας;
Είναι μια σκέψη που εμφανίζεται χωρίς προειδοποίηση. Ίσως μετά από μια συνάντηση, μια παλιά φωτογραφία ή μια συζήτηση που μας έκανε να κοιτάξουμε λίγο πιο μακριά από το σήμερα.
Τότε συνειδητοποιούμε ότι οι άνθρωποι σπάνια θυμούνται κάθε λέξη που τους είπαμε. Θυμούνται όμως το συναίσθημα που τους αφήσαμε. Θυμούνται αν ένιωσαν ασφάλεια, χαρά, στήριξη ή απογοήτευση όταν ήταν μαζί μας.
Το βράδυ αυτές οι σκέψεις αποκτούν άλλη βαρύτητα. Δεν έχουν μέσα τους φόβο ούτε μελαγχολία. Έχουν περισσότερο την ανάγκη να καταλάβουμε τι αξίζει πραγματικά να αφήσει πίσω του ένας άνθρωπος.
Και ίσως η απάντηση να είναι πολύ πιο απλή απ' όσο φανταζόμαστε. Στο τέλος, δεν μας καθορίζουν μόνο όσα πετύχαμε. Μας καθορίζει κυρίως ο τρόπος με τον οποίο περάσαμε από τις ζωές των άλλων.
