Η τεχνολογία γίνεται όλο και πιο έξυπνη. Αναγνωρίζει φωνές, προβλέπει ανάγκες, μαθαίνει συνήθειες. Κι όμως, αποτυγχάνει συστηματικά σε κάτι βασικό: να καταλάβει πώς πραγματικά νιώθουμε. Οι αλγόριθμοι βασίζονται σε δεδομένα, όχι σε σιωπές. Σε μοτίβα, όχι σε αντιφάσεις. Ο άνθρωπος, όμως, είναι γεμάτος αντιφάσεις. Θέλει κάτι και το απορρίπτει. Ζητά προσοχή και μετά αποσύρεται.
Τα «έξυπνα» συστήματα λειτουργούν άψογα σε προβλέψιμα περιβάλλοντα. Η ανθρώπινη ψυχολογία δεν είναι ένα από αυτά. Και όσο η τεχνολογία προσπαθεί να μας προσαρμόσει σε εκείνη, τόσο μεγαλώνει το χάσμα. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πότε η τεχνητή νοημοσύνη θα μοιάσει με άνθρωπο. Είναι αν θέλουμε ο άνθρωπος να αρχίσει να μοιάζει με μηχανή.
