Για δεκαετίες, ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα των ρομπότ ήταν ότι μπορούσαν να βλέπουν και να υπολογίζουν, αλλά δεν μπορούσαν πραγματικά να αντιληφθούν την αφή. Ένας άνθρωπος γνωρίζει σχεδόν αμέσως αν ένα αντικείμενο είναι μαλακό, αν γλιστρά ή αν κινδυνεύει να σπάσει. Για ένα ρομπότ, όμως, ακόμη και το απλό κράτημα ενός εύθραυστου αντικειμένου αποτελεί πολύ πιο σύνθετη διαδικασία.
Η κατάσταση αλλάζει με την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής αφής. Νέοι αισθητήρες, γνωστοί και ως ηλεκτρονικό δέρμα, μπορούν να τοποθετούνται στα δάχτυλα και στις επιφάνειες των ρομποτικών συστημάτων, επιτρέποντας την ανίχνευση πίεσης, επαφής και άλλων μηχανικών μεταβολών.
Η μεγάλη πρόοδος δεν βρίσκεται μόνο στους αισθητήρες, αλλά στον συνδυασμό τους με την τεχνητή νοημοσύνη. Ένα ρομποτικό χέρι μπορεί να συλλέγει συνεχώς πληροφορίες από τα σημεία επαφής και να προσαρμόζει τη δύναμη με την οποία κρατά ένα αντικείμενο. Αν αντιληφθεί ότι αυτό αρχίζει να γλιστρά, μπορεί να αυξήσει την πίεση. Αν διαπιστώσει ότι είναι ιδιαίτερα εύθραυστο, μπορεί να περιορίσει τη δύναμη που ασκεί.
Οι εφαρμογές μιας τέτοιας τεχνολογίας είναι σημαντικές για τη βιομηχανία. Τα σημερινά βιομηχανικά ρομπότ είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά σε επαναλαμβανόμενες εργασίες, αλλά δυσκολεύονται περισσότερο όταν πρέπει να χειριστούν αντικείμενα διαφορετικού σχήματος, μεγέθους ή υφής. Η τεχνητή αφή μπορεί να τους προσφέρει πολύ μεγαλύτερη ευελιξία.
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιατρική. Προηγμένα προσθετικά άκρα μπορούν να εξοπλιστούν με αισθητήρες που καταγράφουν την επαφή και την πίεση. Η ερευνητική πρόκληση είναι αυτές οι πληροφορίες να μετατρέπονται σε σήματα που μπορούν να αξιοποιηθούν από το νευρικό σύστημα, προσφέροντας στον χρήστη κάποια μορφή αισθητηριακής ανατροφοδότησης.
Η τεχνολογία βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Η ανθρώπινη αφή διαθέτει εξαιρετικά υψηλή ευαισθησία και μπορεί να αντιλαμβάνεται πολλές διαφορετικές ιδιότητες ταυτόχρονα. Η αναπαραγωγή αυτής της ικανότητας σε ένα τεχνητό σύστημα απαιτεί προηγμένα υλικά, χιλιάδες αισθητήρες και πολύπλοκους αλγορίθμους.
Η κατεύθυνση, ωστόσο, είναι σαφής. Τα ρομπότ του μέλλοντος δεν θα περιορίζονται στο να αναγνωρίζουν τον κόσμο μέσω καμερών. Θα μπορούν να αλληλεπιδρούν μαζί του μέσω της αφής, αποκτώντας μία ακόμη ικανότητα που μέχρι σήμερα αποτελούσε χαρακτηριστικό κυρίως των ζωντανών οργανισμών.
