Υπάρχουν στιγμές που η τέχνη δεν ξεκινά από έμπνευση αλλά από ανάγκη. Όχι την ανάγκη να δημιουργήσεις κάτι όμορφο ή εντυπωσιακό, αλλά την ανάγκη να μην κρατήσεις άλλο μέσα σου αυτό που σε πιέζει.
Δεν υπάρχει πάντα σχέδιο. Ούτε καθαρή ιδέα. Υπάρχει μόνο ένα εσωτερικό βάρος που δεν βρίσκει άλλο τρόπο να εκφραστεί. Και τότε η δημιουργία γίνεται σχεδόν αναγκαστική. Σαν μια διέξοδος που δεν διάλεξες συνειδητά, αλλά που χωρίς αυτήν δεν μπορείς να συνεχίσεις το ίδιο.
Σε αυτή τη μορφή τέχνης δεν υπάρχει πολυτέλεια. Δεν υπάρχει χρόνος για τελειότητα ή για αποδοχή. Υπάρχει μόνο η ανάγκη της εκτόνωσης και της μεταμόρφωσης. Το συναίσθημα παίρνει μορφή γιατί αλλιώς θα έμενε άμορφο και βαραίνει. Και ίσως αυτή να είναι η πιο αληθινή στιγμή της δημιουργίας. Όχι όταν όλα είναι έτοιμα και τακτοποιημένα, αλλά όταν κάτι μέσα σου σε αναγκάζει να δώσεις σχήμα στο άναρχο. Η τέχνη τότε δεν είναι επιλογή. Είναι συνέπεια.
