Υπάρχει ένα σημείο, σχεδόν αναπόφευκτο, όπου ο καλλιτέχνης κοιτά το έργο του και δεν νιώθει τίποτα. Όχι θαυμασμό. Όχι υπερηφάνεια. Μόνο μια παράξενη απόσταση. Αυτό το φαινόμενο δεν είναι αποτυχία. Είναι κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας. Όσο περισσότερο ζεις με ένα έργο, τόσο παύει να σου ανήκει συναισθηματικά. Βλέπεις τα λάθη, τις παραλείψεις, αυτά που «θα μπορούσαν να είναι αλλιώς».
Πολλοί δημιουργοί μιλούν για τη στιγμή που σταματούν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μέσα στο έργο τους. Κι όμως, αυτή η απογοήτευση συχνά προηγείται της ωρίμανσης. Είναι το σημείο όπου η τέχνη παύει να είναι αυθόρμητη και γίνεται συνειδητή. Ίσως τελικά η τέχνη να μην γεννιέται από έμπνευση, αλλά από την αντοχή στην αμφιβολία.
