Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου μπορεί να πέρασε, όμως η ατμόσφαιρα που αφήνει πίσω της, λίγη περισσότερη τρυφερότητα, ρομαντισμό και ανάγκη για επικοινωνία και εκδήλωση συναισθημάτων, μένει ζωντανή. Γιατί η αγάπη δεν περιορίζεται σε μία ημερομηνία· ζει στις καθημερινές στιγμές, στις αναμνήσεις που κρατάμε και στις ιστορίες που μας συγκινούν ξανά και ξανά. Και ο κινηματογράφος, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη τέχνη, ξέρει να αποτυπώνει αυτή τη διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη: να ανήκουμε κάπου, σε κάποιον. Στο πνεύμα αυτής της γλυκιάς «μετά τον Βαλεντίνο» διάθεσης, τρεις ξεχωριστές ταινίες μάς ταξιδεύουν σε διαφορετικές εκδοχές της αγάπης, παθιασμένες, τρυφερές, αληθινές.
Ο Εραστής
Βασισμένη στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Marguerite Duras, η ταινία αφηγείται τον μυστικό και έντονο δεσμό ανάμεσα σε μια νεαρή Γαλλίδα και έναν πλούσιο Κινέζο στο αποικιοκρατικό Βιετνάμ της δεκαετίας του 1920. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα αισθησιασμού και κοινωνικών περιορισμών, ο έρωτας γίνεται καταφύγιο αλλά και τραύμα. Μια ιστορία γεμάτη ένταση και νοσταλγία, που θυμίζει ότι κάποιοι έρωτες γράφονται στο σώμα και στη μνήμη για πάντα.
Valentine's Day
Στην καρδιά του Λος Άντζελες, οι διαφορετικές ιστορίες ανθρώπων μπλέκονται την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου: νέοι έρωτες, παλιές σχέσεις, κρυφά συναισθήματα, απογοητεύσεις και επανασυνδέσεις. Με ένα πολυπληθές καστ και ανάλαφρη διάθεση, η ταινία αποτυπώνει την αγάπη και εξιστορεί ότι κάθε καρδιά έχει τη δική της ιστορία να αφηγηθεί.
Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι
Η κλασική ρομαντική κωμωδία των Rob Reiner και Nora Ephron παρουσιάζει τη σχέση δύο ανθρώπων που γνωρίζονται τυχαία και συναντιούνται ξανά και ξανά μέσα στα χρόνια. Ανάμεσα σε συζητήσεις, χιούμορ και καθημερινές στιγμές, η φιλία τους μεταμορφώνεται σε κάτι βαθύτερο. Μια ταινία που αποδεικνύει ότι η αγάπη συχνά γεννιέται εκεί όπου νιώθουμε ασφάλεια και οικειότητα.
Όπως στις ταινίες, έτσι και στη ζωή, η αγάπη μπορεί να έρθει απρόσμενα, να δοκιμαστεί, να χαθεί ή να μείνει για πάντα. Και κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, θυμόμαστε ότι μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, το πιο διαχρονικό συναίσθημα παραμένει το ίδιο: ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια υπόσχεση ότι κάπου υπάρχει κάποιος που θα μας αγαπήσει ακριβώς όπως είμαστε.
