Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν ημέρες που θα ήθελε να μην είχαν συμβεί ποτέ. Μια σοβαρή αποτυχία, ένα δυστύχημα, μια δύσκολη διάγνωση, μια επώδυνη απώλεια ή μια λανθασμένη απόφαση μπορεί να αλλάξουν οριστικά την πορεία μιας ζωής. Τι θα συνέβαινε όμως αν κάθε άνθρωπος αποκτούσε το δικαίωμα να διαγράψει μία και μόνο ημέρα από την προσωπική του ιστορία, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ;
Με την πρώτη ματιά, η δυνατότητα αυτή μοιάζει ιδανική. Ένας επιχειρηματίας θα μπορούσε να ακυρώσει μια καταστροφική επένδυση, ένας οδηγός να αποφύγει ένα τροχαίο ατύχημα και ένας ασθενής να προχωρήσει νωρίτερα σε εξετάσεις που ίσως άλλαζαν την πορεία της υγείας του. Η ζωή πολλών ανθρώπων θα αποκτούσε μια δεύτερη ευκαιρία χωρίς να χρειάζεται να επιστρέψουν πολλά χρόνια πίσω.
Η κοινωνία, ωστόσο, θα άλλαζε βαθιά. Οι ασφαλιστικές εταιρείες, τα δικαστήρια και οι δημόσιες υπηρεσίες θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν ένα εντελώς νέο δεδομένο. Αν μια ημέρα εξαφανιζόταν, τι θα συνέβαινε με τα συμβόλαια που υπογράφηκαν, τις οικονομικές συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν ή τις δικαστικές αποφάσεις που εκδόθηκαν εκείνη την ημέρα; Η έννοια της ιστορικής συνέχειας θα αποκτούσε πρωτόγνωρες δυσκολίες.
Στις προσωπικές σχέσεις, οι συνέπειες θα ήταν ακόμη πιο περίπλοκες. Μια έντονη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους ίσως να διαγραφόταν, όμως μαζί της θα εξαφανίζονταν και όλα όσα έμαθαν οι δύο πλευρές μέσα από εκείνη την εμπειρία. Ένα ζευγάρι που ξεπέρασε μια κρίση ίσως να μην αποκτούσε ποτέ τη σχέση εμπιστοσύνης που χτίστηκε μετά τη συμφιλίωση. Οι δύσκολες στιγμές, όσο επώδυνες κι αν είναι, αποτελούν συχνά αφετηρία προσωπικής ωρίμανσης.
Η επιστήμη θα προσπαθούσε να κατανοήσει τι πραγματικά σημαίνει η εξαφάνιση μιας ημέρας. Αν διαγραφόταν μόνο από τη μνήμη ή και από την ίδια την πραγματικότητα, τότε θα άλλαζαν αμέτρητες αλληλουχίες γεγονότων. Μια απλή συνάντηση που δεν πραγματοποιήθηκε θα μπορούσε να αποτρέψει μια συνεργασία, μια εφεύρεση ή ακόμη και τη γέννηση μιας οικογένειας. Οι επιπτώσεις θα ξεπερνούσαν κατά πολύ το άτομο που πήρε την απόφαση.
Θα εμφανιζόταν επίσης ένα νέο ψυχολογικό φαινόμενο. Πολλοί άνθρωποι θα δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη μοναδική δυνατότητα, αναρωτώμενοι αν στο μέλλον θα παρουσιαστεί μια ακόμη πιο σημαντική ημέρα που θα ήθελαν να διαγράψουν. Άλλοι, αντίθετα, θα χρησιμοποιούσαν πρόωρα το δικαίωμά τους και αργότερα θα συνειδητοποιούσαν ότι το γεγονός που θεωρούσαν καταστροφικό ήταν τελικά η αφετηρία μιας καλύτερης πορείας.
Το υποθετικό αυτό σενάριο αναδεικνύει μια διαχρονική αλήθεια. Οι πιο δύσκολες ημέρες της ζωής δεν είναι πάντοτε οι πιο άχρηστες. Πολλές φορές αποτελούν εκείνες που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, τους ανθρώπους και τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν είχαμε τη δυνατότητα να τις διαγράψουμε, ίσως να χάναμε όχι μόνο τον πόνο τους, αλλά και όλα όσα μας δίδαξαν.
