Η ανθρώπινη κοινωνία είναι χτισμένη πάνω στις διαφορές. Άλλοι έχουν κλίση στα μαθηματικά, άλλοι στη μουσική, άλλοι στις τέχνες, στις επιχειρήσεις ή στην επικοινωνία. Τι θα συνέβαινε όμως αν, από τη μια στιγμή στην άλλη, όλοι οι άνθρωποι αποκτούσαν ακριβώς το ίδιο επίπεδο νοημοσύνης;
Αρχικά, πολλοί θα πίστευαν ότι ο κόσμος θα γινόταν πιο δίκαιος. Οι διαφορές που οφείλονται στις φυσικές πνευματικές ικανότητες θα εξαφανίζονταν και όλοι θα ξεκινούσαν από το ίδιο σημείο. Η εκπαίδευση θα γινόταν πιο ομοιόμορφη και οι ευκαιρίες θα ήταν πιο ισότιμες.
Πολύ γρήγορα όμως θα φαινόταν ότι η νοημοσύνη δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που καθορίζει τη ζωή των ανθρώπων. Η προσωπικότητα, η επιμονή, η δημιουργικότητα, η συναισθηματική νοημοσύνη, η τύχη και οι εμπειρίες θα συνέχιζαν να δημιουργούν διαφορές.
Η επιστήμη και η τεχνολογία θα μπορούσαν να επιταχυνθούν, καθώς ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού θα είχε τη δυνατότητα να κατανοήσει σύνθετα προβλήματα και να συμβάλει στην επίλυσή τους. Τα πανεπιστήμια και η έρευνα θα γέμιζαν με ανθρώπους υψηλών ικανοτήτων.
Ταυτόχρονα όμως, ο ανταγωνισμός θα γινόταν πολύ πιο έντονος. Αν όλοι διαθέτουν τις ίδιες πνευματικές δυνατότητες, τότε η διαφορά θα κρινόταν από άλλους παράγοντες. Η επιμονή, η πειθαρχία και η ψυχολογική αντοχή θα αποκτούσαν ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Οι επιχειρήσεις θα δυσκολεύονταν να ξεχωρίσουν ταλέντα, αφού όλοι θα μπορούσαν θεωρητικά να φτάσουν σε πολύ υψηλό επίπεδο. Η αγορά εργασίας θα άλλαζε και οι απαιτήσεις θα γίνονταν πολύ μεγαλύτερες.
Η τέχνη ίσως να αποκτούσε μεγαλύτερη σημασία. Όταν οι γνωστικές ικανότητες είναι ίδιες, αυτό που διαφοροποιεί τους ανθρώπους είναι η φαντασία, η ευαισθησία και η μοναδικότητα της έκφρασης.
Οι κοινωνίες θα έπρεπε να επανεξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούν την επιτυχία. Σήμερα πολλοί αποδίδουν την πρόοδο αποκλειστικά στην εξυπνάδα. Σε έναν κόσμο όπου όλοι είναι εξίσου έξυπνοι, θα γινόταν πιο φανερό ότι η ανθρώπινη αξία δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με έναν αριθμό ή έναν δείκτη νοημοσύνης.
Οι άνθρωποι πιθανότατα θα ανακάλυπταν ότι η ποικιλομορφία δεν αποτελεί αδυναμία αλλά πλεονέκτημα. Γιατί η εξέλιξη του πολιτισμού δεν προήλθε από ανθρώπους που ήταν ίδιοι μεταξύ τους, αλλά από ανθρώπους που σκέφτονταν διαφορετικά, είχαν διαφορετικά ταλέντα και έβλεπαν τον κόσμο μέσα από διαφορετικές οπτικές.
Και ίσως τότε να συνειδητοποιούσαμε ότι αυτό που κάνει την ανθρωπότητα τόσο ξεχωριστή δεν είναι ότι όλοι είμαστε ίδιοι, αλλά ακριβώς το γεγονός ότι είμαστε διαφορετικοί.
